Δεν ήταν πολλά τα βιβλία που
είχαμε τότε. Πολλά ήταν τα παιδιά μέσα στο σπίτι – ήμασταν πέντε – κι από
βιβλία: τα αναγνωστικά του Δημοτικού όλων σχεδόν των τάξεων, που συνυπήρχαν
ταυτόχρονα, μας έκαναν να νιώθουμε υπερπλήρεις. Άλλα βιβλία δεν θυμάμαι, ίσως
κάποια πολύχρωμα παραμυθάκια:’’ Η
γουρούνα η χοντρέλα με την κόκκινη κορδέλα…’’ Τα παραμύθια της μαμάς τα βράδια συμπλήρωναν
τα ακούσματά μας: ‘’ο Αλέπαρος…’’, ‘’η Χιονούλα κι η Ροδούλα’’ κι άλλα. Και
στις αργίες –τι άλλο; - το ραδιόφωνο με την παιδική εκπομπή της ‘’θείας Λένας’’
μας κρατούσε συντροφιά [εμάς και τη μαμά που μάθαινε απ’ έξω τα τραγούδια και
τα παραμύθια, για να μας τα λέει και σ’ άλλες στιγμές]. Κάπου μέσα σ’ αυτή την
ατμόσφαιρα του νηπιαγωγείου, που ζούσαμε, βρέθηκε στο σπίτι ένα χοντρό βιβλίο
[μεταχειρισμένο], χωρίς εξώφυλλο, που κάποιος θα μας το έδωσε αφού δεν το
χρειαζόταν, με τα παραμύθια της Αντιγόνης Μεταξά δηλ. της ‘’ θείας Λένας’’ του
ράδιο. Το ξεφυλλίζαμε με λαχτάρα και δεν ξέραμε ποιο να πρωτοδιαβάσουμε! Δεν
είχε χρωματιστές ζωγραφιές κι η εικονογράφησή του πρέπει να ήταν μικρή και
λίγη. Όμως εγώ τουλάχιστον το θυμάμαι με νοσταλγία, γιατί τα επόμενα χρόνια θα
πετάχτηκε και τώρα δεν υπάρχει πια.
Ωστόσο, μετά το μαγικό κόσμο των παραμυθιών,
υπήρξε για μένα [ και βρέθηκε πριν κάποια χρόνια που το έψαξα] το πρώτο
προσωπικό βιβλίο – δώρο που πραγματικά αγάπησα: ΤΟ ΤΡΑΙΝΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΟΥΣΕ!
Από τις εκδόσεις ‘’Ζωής’’. Μου το πήρε η θεία Ευσταθία στην Αθήνα που είχαμε
πάει μαζί. Αν θυμάμαι καλά, άρχισα να το διαβάζω στο τρένο της επιστροφής για
Βόλο. Θα ήμουν 9-10 χρονών; Μ’ αυτό το
μικρό βιβλιαράκι έκανα τα πρώτα μου φανταστικά ταξίδια στις …Ινδίες και όπου αλλού στον κόσμο των βιβλίων από
τότε. Ταυτίστηκα με τη ‘’Σανδάρη’’ και τόσο με συνεπήρε που το διάβασα πολλές
φορές απ’ ότι θυμάμαι. Πόσο πολύ μου άρεσε! Κι ας μιλούσε για έναν κόσμο τόσο
μακρινό και διαφορετικό. Όταν μεγάλη πια το πήρα στα χέρια μου κιτρινισμένο,
λίγο μουτζουρωμένο και ελαφρά φθαρμένο, κατάλαβα γιατί εκείνο το ‘’τρένο της ανάγνωσης‘’ για μένα δε σταμάτησε
ποτέ!
Ακολούθησαν αρκετά αναγνώσματα με παιδικά διηγήματα της ίδιας σειράς,
που όλα τα θυμάμαι με τρυφερότητα τώρα και με κάνουν να χαμογελώ, όμως μόνο
αυτό ήταν το πρώτο… τρένο [βιβλίο] που δε σταματούσα να αγαπώ και γι’ αυτό το
κρατώ μέχρι σήμερα: ενθύμιο παιδικό.
Eδώ θέλω ν’ αναφέρω ένα πολύ συγκινητικό
κείμενο από το αναγνωστικό της ΣΤ΄ τάξης που μας το είχε διαβάσει ο δάσκαλος
στην τάξη και τόση μου έκανε εντύπωση, ώστε το θυμάμαι ακόμη πολύ έντονα και το αγαπώ ιδιαίτερα. Είναι το: ¨Γραικός,Γενίτσαρος και Βενετσιάνος¨ που και σήμερα αγαπώ να διαβάζω.
Τέλος, μιας κι ανέφερα κείμενο ηρωϊκής εποχής, δεν θα
παραλείψω το βιβλίο που διάβασα το καλοκαίρι που τέλειωσα το Δημοτικό: ¨Στα μυστικά του Βάλτου¨ της Πηνελόπης Δέλτα. Πολυδιαβασμένο και αγαπημένο εξίσου. Κι
αυτό το κρατώ έντονα στη μνήμη μου, ως και το μέρος που το διάβαζα θυμάμαι: έξω
στη βεράντα καθισμένη στο σκαμνάκι [στην παλιά μορφή του σπιτιού μας]. Τόσο
με απορροφούσε που μ’ ενοχλούσε αν με διέκοπταν. Το έχω κι αυτό ενθύμιο του
τέλους της παιδικής μου ηλικίας.
Από τότε και μετά πολλά βιβλία
πέρασαν από τα χέρια μου κι άγγιξαν τη ζωή μου. Οι πρώτες αγάπες όμως
παραμένουν ανεξίτηλες κι ίσως εκεί οφείλεται γενικότερα το ενδιαφέρον μου για
τα βιβλία._
Φ.Κ. - 15/4/2016
