Μέρες
ανασκαλέματος στο σπίτι…, αλλά και στη μνήμη.
Μέρες αλλαγής διάκοσμου σπιτιού, λόγω των
επερχόμενων γιορτών, αλλά και ανασκάλεμα ψυχής… Το ένα φέρνει το άλλο.
Ψάχνοντας
μέσα στα γιορτινά αντικείμενα, τα λαμπιόνια και τ’ άλλα στολίδια, ανασύρονται
απρόσμενα εικόνες θολές και μυρωδιές κι ακούσματα μακρινά, σαν ξεθωριασμένη
παλιά φωτογραφία.
''Καλήν
εσπέραν άρχοντες … '', η γνωστή μελωδία με τη συνοδεία του ακορντεόν και τις
μπάσες φωνές συνήθως υπαλλήλων του Δήμου που, στην κυριολεξία σαν σουρούπωνε
[την εσπέραν], γύριζαν τις γειτονιές, πόρτα την πόρτα κι οι πόρτες άνοιγαν μ’
ευκολία, φέρνοντας το γιορτινό μήνυμα σε κάθε σπίτι ξεχωριστά και τονίζοντας
στιγμιαία με τη χαρούμενη συντροφιά τους την ήδη γιορταστική ατμόσφαιρα των
νοικοκυριών. Κάτω απ’ το ημίφως των αστεριών και της σελήνης πρόβαλαν στη
μισάνοιχτη πόρτα υποβλητικοί σαν φιγούρες παραμυθιών, σκορπίζοντας ωστόσο με
αυθεντικό, καλλίφωνο κι ενθουσιώδη τρόπο τις χριστουγεννιάτικες νότες. Ήταν
αυτό που συμπλήρωνε τα πρωινά παιδικά κάλαντα των αγοριών.
Κι όχι μόνο
των Χριστουγέννων αλλά και των Φώτων: ''Φώτων εσπέρας…'', έρχεται ο απόηχος της
φωνής του γνωστού μας, έφηβου τότε, παιδιού που πάντα απόβραδο έλεγε τα
κάλαντα…
Και στο
ανοιγοκλείσιμο της πόρτας ο κρύος χειμωνιάτικος αέρας έβρισκε την ευκαιρία να χωνιάσει στο σπίτι
και να φέρει βόλτα τις μυρωδιές απ’ τα φοινίκια της μαμάς έτσι που κάλαντα,
κανέλα και γαρύφαλλο απλώνονταν σ’ όλο το χώρο κι έχουν από τότε μεταξύ
τους αναπόσπαστα αναμειχτεί και
διαχρονικά συνδεθεί. Κάθε χρόνο, τέτοιες παραμονές μεγάλων γιορτών, οι
χριστουγεννιάτικες μελωδίες που σιγομουρμουρίζουμε και οι μυρωδιές αυτών των
μπαχαρικών συνοδεύουν τα φοινίκια [τα μελομακάρονα απ’ της Ανατολής τα μέρη του
παππού] με τη μελωμένη, γεμάτη γεύση τους και φέρνουν στο νου αρώματα ψυχής κι
αναμνήσεις που τις περιλούζει ένα διάχυτο απαλό φως…
Έμειναν έτσι χρόνια και χρόνια κουκουλωμένα,
για να ξεπροβάλουν αραιά και πού, όπως καλή ώρα τώρα που ξεχωνιάστηκαν σαν
παλιά ασπρόμαυρη φωτογραφία που διηγείται την ιστορία της. Μια ιστορία που
περιέχει την τραγουδιστή φωνή της μαμάς που καλεί πότε τον έναν, πότε τον
άλλον: ''Κατερίνα…'', ''Νίκο…'' […εκεί έμεινες εσύ…]. Μια ιστορία με το ζεστό
γέλιο του μπαμπά κι ένα πεταχτό φιλί στο μάγουλο κι όποιος το δεχτεί […αν δεν
γρατσουνίζεται απ’ το μουστάκι!]. Την ιστορία που περιλαμβάνει κι έ ν α ν παππού
που τα παιδιά του φιλούσαν το χέρι τις χρονιάρες μέρες, δείχνοντας το σεβασμό, έτσι τους
είχαν μάθει…
Ήχοι μουσικοί,
φωνές οικείες και εικόνες υποστηρικτικές που, στο πνεύμα των ημερών,
ζωντανεύουν την παλιά ιστορία. Κι ας έχουν πολλά αλλάξει από τότε, σε πρόσωπα
και πράγματα, αφήνοντας ζωηρά χρώματα μόνο στα σκηνικά του νου, μιας άδειας πια ''θεατρικής σκηνής'' που έδωσε τη σκυτάλη, εδώ και καιρό, στα νέα ''φυντάνια'' για να στήσουν κομμάτι-κομμάτι το έργο της δικής τους ζωής και να ολοκληρώσουν
το πάζλ της προσωπικής τους, έγχρωμης τώρα, φωτογραφίας.
Μια φωτογραφία
τελικά που, έγχρωμη ή ασπρόμαυρη, θα ξυπνά πάντοτε ιστορίες. Αλλά κυρίως
τέτοιες μέρες όπου ακούγονται οι παραδοσιακοί ρυθμοί από κάλαντα…
''…κι αν είναι ορισμός σας…''
θα ξεπηδούν ολοζώντανες
διεκδικώντας φωνή να μιλήσουν και θα έχουν πολλά να πουν πλαισιωμένες από
γιορτινές μουσικές ευχές:
''Χρόνους πολλούς να χαίρεστε, πάντα ευτυχισμένοι,
σωματικά και
ψυχικά να είστε πλουτισμένοι…''
Εις έτη πολλά!
Φ.Κ.
24/12/2016
=========
