Στάση Ζωής [αναθύμηση]

Πάνω στο χρόνο σου, έγειρα                                      

            με θύμησες πολλές

κι ακούμπησα εκεί, 

εικόνες που στοιβάχτηκαν 

σ’ απόμερες γωνιές 

στου νου τ’ ανεμοσούρι.

Κι απ’ όλες ένα χαμόγελο ζεστό      

ξανά και ξανά προβάλλει,

αχτίνα ήλιου λαμπερή

-παραμυθία στο βαρύ χιονιά-

            διώχνει μακριά την παγωνιά

που μέρες μας κυκλώνει.

Εύκολο κι αβίαστο χαμόγελο                                        

ζωγράφιζαν τα χείλη

κι ήταν χαραγμένο αόρατα

σε όλο σου το είναι.

Ζωής αντιμετώπιση

με αύρα πίστης κι αισιοδοξίας.

Ο χαρακτήρας πρόθυμος,

πρόθυμα, καλοπροαίρετα

            χαμόγελα σκορπούσε.

Χαμόγελο έβαζες μπροστά,

μ’ αυτόν τον τρόπο πάντοτε,

            η ζωή ακολουθούσε.

            Μ’ ένα τέτοιο χαμόγελο

μας γνώρισες τον κόσμο,

προσπέρασες κακοτοπιές,

έδειξες καλοσύνη

κι οι δυσκολίες της ζωής

φάνταζαν με παιχνίδι.

Μ’ εγκάρδιο χαμόγελο

που αφόπλιζε τους γύρω,

θα δίνεις αιώνια παρόν

σαν άλλο ουράνιο τόξο

            και χρώματα της ίριδας                

            θα βάφεις τον ουρανό μας…    

              
              Φ.Κ.  --- 21/1/2017 ---