Στο δρόμο των γλάρων

Το ταξίδι οδικό,

χρόνια τώρα είναι γνωστό

πως στου δρόμου τα μισά

βγάζει σ’ ακροθαλασσιά.

Με του ¨φέρι μπωτ¨ γραμμή, 

στην πλεύση τη μισάωρη, 

φέρνει ο μπάτης απ’ τ’ ανοιχτά

και τους γλάρους συντροφιά.

           

Κρα… κρα…  από μακριά,

¨κρα¨ ο αντίλαλος ξανά,

πλησιάζουν στη στιγμή

κυκλώνοντας την κουπαστή.

Κρώζουν με ξεφωνητά

διώχνοντας τα κύματα.

Καράβι, γλάρος- πλοηγός

κι ο απόπλους ευνοϊκός.

Στον αέρα ισορροπούν

κι είναι σαν να χαιρετούν.

Άλλοτε βουτούν μ’ ορμή

κάποιο ψάρι σαν φανεί.

Πάλι από χαμηλά

φτερουγίζουν στα ψηλά.

Με το μάτι ερευνούν

κάποιο φίλο αναζητούν.

Σκληροτράχηλα πουλιά

δεν φοβούνται μοναξιά,

μα στις μέρες τις ζεστές

ψάχνουν συναναστροφές.

Είναι όλοι τους εκεί.

Άλλοι νέοι, άλλοι παλιοί

κι ένας γλάρος μοναχά

πετά απ’ όλους πιο ψηλά.

Με πέταγμα νεανικό

παρατηρεί τον ουρανό,

είν’ ο γλάρος Ιωνάθαν

κι έτσι όλοι πια τον μάθαν.

Πόσο θα 'θελα για φίλο

ένα γλάρο που έχει ζήλο

κι αψηφάει την ψαριά

για να βλέπει μακριά…

[εμπνευσμένο από την ακτοπλοϊκή σύνδεση Γλύφας – Αγιόκαμπου Β. Εύβοιας]

 Φ. Κ. – 21 / 6 / 2018 --