Δεν πάει καιρός
που μπαινοβγαίνει στο σπίτι μας και στη ζωή μας η Foxy.
Η σκυλίτσα του
γιου μας που σαν εκείνος την πρωτοαντίκρισε, υιοθετώντας την, του θύμισε
…αλεπουδίτσα. Κι όντως παρέπεμπε μικρή
στο ζώο αυτό, καθώς είχε τσιτωμένα αυτιά, έξυπνα μάτια, τριγωνικό πρόσωπο με
σκούρο χρώμα που ο χρόνος ξάνοιξε
κάνοντας και πάνω της τις αλλαγές του.
Όταν, λίγο
αργότερα, την έφερε και στο δικό μας σπίτι, πανέξυπνη και ζωηρή- περίεργη και
παιχνιδιάρα, κατέκτησε …εμάς και το σπίτι. Ιδίως αυτό το δεύτερο δεν του άφησε
γωνιά για γωνιά ανεξερεύνητη κι όπως ήταν μικρούλα [λίγων μόλις μηνών] χώθηκε
κάτω από τραπεζάκια και καναπέδες μυρίζοντας τα πάντα.
Ένας μόνο χώρος έμεινε [και παραμένει]
άβατος γι ΄ αυτήν: η κρεβατοκάμαρά μας.
Εκεί βρίσκει την πόρτα πάντα κλειστή. Είναι ένα από τα πράγματα που έχει ήδη
μάθει και κοντοστέκεται μπροστά της ακόμα κι αν ξεχαστεί ανοιχτή. Μια τέτοια
φορά πρέπει να ‘ταν, λοιπόν, όταν ακούσαμε τα έντονα γαυγίσματά της να έρχονται
απ’ το συγκεκριμένο δωμάτιο. Έτρεξα
πρώτη εγώ και τι να δω! Τη σκυλίτσα μας να ορμά με αυτοπεποίθηση γαυγίζοντας σε
κάτι και συνάμα να οπισθοχωρεί ένα-δυο βήματα διστακτικά. Κι άντε πάλι το ίδιο.
Τι είχε συμβεί; Μπαίνοντας στο δωμάτιο αριστερά είναι η ντουλάπα και το
πορτόφυλλο με τον εσωτερικό ολόσωμο καθρέφτη ήταν ανοιχτό. Η Foxy βλέποντας
στον καθρέφτη τον εαυτό της αντιδρούσε δεόντως. Γαύγιζε στο σκύλο που έβλεπε
απέναντί της. Σταθήκαμε και κάναμε χάζι. Εκείνη, αγνοώντας μας, συνέχιζε την
υπεράσπιση του χώρου από τον εισβολέα. Γίνονταν όλο και πιο τολμηρή, πλησίαζε
κοντά, οσμίζονταν μύτη με μύτη τον άγνωστο, αντιγύριζε και σε μας δυο γαβ-γαβ
σαν να έλεγε: Με βλέπετε εμένα, δεν κιοτεύω! Και δώσ’ του ξανά… Με τα πολλά
μάλλον βαρέθηκε και αδιαφορώντας για τον συναγωνιστή, εγκατέλειψε δωμάτιο και
¨σκύλο¨, αφήνοντάς μας εκείνη τη χαριτωμένη ανάμνηση.
Πάει καιρός που η Foxy δεν γαυγίζει πια στο
είδωλό της, αλλά… ασκεί το σπορ σ’ ό, τι άλλο κινείται μπροστά στην αυλή του
σπιτιού μας όπου κάθεται και περνάει έτσι …ενεργά τον χρόνο της. Δείχνοντας
πρωταρχική αδυναμία στις γάτες ακολουθούν οι
σκύλοι, άνθρωποι ως και¨ πουλί πετούμενο¨ δεν ξεφεύγει της προσοχής της.
Με τα γαυγίσματά
της δηλώνει την παρουσία της στη γειτονιά κι όλοι λένε:
- Ήρθε πάλι η Foxy απ’ την Αθήνα!
Κι εκείνη ακούραστα επιβεβαιώνει:
- Γαβ-γαβ-γαβ, μα
φυσικά!...
Φ. Κ. – 15 / 1 / 2020
