Προχωρημένο
φθινόπωρο, όμως ο καιρός κρατούσε ήπιος και ζεστός. Λαμπερή ξημέρωνε η Κυριακή
που σε προκαλούσε να ντυθείς και να βγεις στη λιακάδα.
Σε τέτοιες
συνθήκες ετοιμαστήκαμε και μείς, ορεξάτοι και βιαστικοί, τηλεφωνώντας σε δυο
ζευγάρια συγγενικά και ορίζοντας ραντεβού για μεσημεριανό φαγητό στην πλατεία
του γνωστού, για τα ψητά του, χωριού.
Η διαδρομή ως
εκεί ευχάριστη, τοπίο ήμερο, οικείο, ο ουρανός καταγάλανος, χρώματα …ελληνικά.
Η μουσική υπόκρουση στο αυτοκίνητο δημιουργούσε ανάλαφρη διάθεση, η εξοχή
άνοιγε και την όρεξη…
Η πλατεία, λες
και μας περίμενε μαζί με τους γνωστούς μας, καθαρή με τραπεζάκια στρωμένα έξω
κάτω από τις πυκνόφυλλες μουριές. Ολόγυρα κίνηση και ζωή. Παιδάκια έτρεχαν κι
έπαιζαν στην απλωσιά της, στις άκρες ντόπιοι παραγωγοί πουλούσαν τοπικά
προϊόντα.
Συμφωνήσαμε να
καθίσουμε στην Ταβέρνα-Ψησταριά που βρίσκονταν μπροστά μας από δεξιά μεριά και
που μας καλωσόριζε ανεμίζοντας πολύχρωμα και γαλανόλευκα σημαιάκια. Έξω, στον
ίσκιο μιας μουριάς δώσαμε την παραγγελία μας στον νεαρό σερβιτόρο. Κι ως να στρωθεί
με ορεκτικά, σαλάτες και ψητό το τραπέζι μας, γέμισαν και τα υπόλοιπα τραπέζια
από κόσμο.
- Κοσμοσυρροή
λόγω καλοκαιρίας σήμερα, διαπίστωσε το γκαρσόνι καθώς απομακρύνονταν για να μας φέρει και το παραγγελμένο μας ήδη
κοντοσούβλι.
Η ώρα περνούσε με
το τσιμπολόγημα και την κουβέντα, περνούσαν κι οι δίσκοι με τις μυρωδιές. Να,
τώρα, σε μας έρχεται η πιατέλα με τα κρεατικά…
Μπα, προσγειώθηκε στη διπλανή παρέα. Η επόμενη θα ‘ναι για
τη δική μας.
Αναμονή, τσούγκρισμα
ποτηριών, άδειασαν τα πιάτα, ξεροσφύρι …κουβεντούλα.
Κι άλλη πιατέλα πέρασε …για παραδίπλα. Κατανόηση, έπεσε
μαζεμένη δουλειά.
Ποιος ξέρει πόσες ακόμα πιατέλες θα περνούσαν αστραπή από
μπροστά μας, αν ένας απ’ την παρέα δεν σήκωνε το χέρι κάνοντας νόημα στο
δραστήριο γκαρσόνι.
– Έρχομαι, έρχομαι, κάνει έκπληκτος.
Έρχομαι κι εγώ, του
λέει ο δικός μας πηγαίνοντας μέσα για να δει τι συμβαίνει.
Έρχεται τώρα αμέσως,
του λένε εκεί, κάποιο μπέρδεμα έγινε…
Πράγματι ήρθε
γρήγορα, ζητώντας και συγνώμη, προσγειώνοντας στο τραπέζι μας μια απ’ τα ίδια
δηλ. πιατέλα με ψητό που ήδη είχαμε σερβιριστεί.
– Κοντοσούβλι
περιμένουμε… διαμαρτυρόμαστε.
– Συγνώμη μας τελείωσε… σερβίρει με θράσος την απάντηση.
– Μετά τόση ώρα μας λες αυτό; Θα απευθυνθούμε στη διεύθυνση
του μαγαζιού… του αντιγυρίζουμε μαζί με την πιατέλα.
Ο σερβιτόρος
μασάει τα λόγια του, παίρνει πάνω του την ευθύνη [ή έτσι καθοδηγήθηκε να πει…]
και παρακαλεί να μην φθάσει το θέμα στο αφεντικό. Τέλος πάντων, λέμε, φέρε μας
το λογαριασμό. Πες πως φάγαμε πιο ελαφριά, αν και ποιος καλύπτει ποιον εδώ,
μουρμουρίζουμε αφού ξέραμε πως το θέμα το γνώριζαν μέσα.
Κι ενώ
διαμαρτυρίες με χειρονομίες πλανώνται στον αέρα κι απ’ τα τριγύρω τραπέζια,
φθάνει σε μας …το αρχικό ¨μπακαλόχαρτο¨ της
παραγγελίας μας με λαδωμένο δακτυλικό αποτύπωμα και το ποσό.
– Φέρε μας και μια
απόδειξη… [!], εκνευρίζεται η παρέα που μετά τόση δυσαρέσκεια αυτοί σφύριζαν
αδιάφορα κι ανεύθυνα κάνοντας το χαζό. Τους χρειάζεται ένας εφοριακός εδώ ,
σκεφτόμαστε καθώς ο δεινός σερβιτόρος ξεροκαταπίνει ένα : μάλιστα…
Τελικά ήρθε
πακέτο : απόδειξη μαζί με πορτοκαλόπιτα.
Τουλάχιστον φάγαμε γλυκό.
Α, ρε Ελλαδίτσα
της κρίσης… και πώς να βγεις απ’ αυτήν! Με τον Ελληνάρα σου, τον ανοργάνωτο,
τον επιπόλαιο, τον παλιμπαιδίζοντα κι αντιεπαγγελματικό !!!
Μια μπουκιά είσαι, όλο άρωμα και χρώμα
κι απ’ ανθρώπους …άρπα-κόλλα.
Φ. Κ. – 22 / 1 / 2020
