Νωρίς…

Έφυγες νωρίς

Αχάραγα _ αθόρυβα _ σιωπηλά

Πήρες  μαζί  την τελευταία σου επίγεια χαρά

-μόλις που έγινες γιαγιά –

Έκλεισες με τη λέξη αυτή

 γεμάτη την αποσκευή

και ξεγλιστρώντας απαλά

γι’ άλλον κόσμο άνοιξες φτερά

Ξεγέλασες, λες, τη στιγμή

γι’  απόδραση μοναχική

με άρση απαγορευτικού

σε κάθε ταξίδι μακρινού

Τώρα τα ίχνη σου εδώ

σ’ όλους μας ξάφνιασμα βουβό

το γέλιο σου το ζωηρό

παρηγορητική μόνη ηχώ

Μ’ ενθύμιο τα γυαλάκια σου

δίαυλο στου αόρατου την οπτική

για σένα προωθώ μια προσευχή

κι ό,τι υπήρξες να μην ξεχαστεί

 Με της παλέτας μου το πι

σου στέλνω αποχαιρετισμό

λουλούδια, χρώματα στο δειλινό

-που θαύμαζες κι έκλεινες μες στο φακό-

Μαζί το διάλογο, τέλος λιτό, 

που κάναμε στο κινητό :

-ανίδεοι τότε στην επερχόμενη επιπλοκή-

 . . .   . . .  . . .  

-… υπομονή… καλό βράδυ

-… καληνύχτα… , αυλαία με ήρεμη φωνή

 άφησες έτσι απλά μια ολόκληρη ζωή

 

Στη Βάγια

Φ. Κ. – 23 / 12 / 2021 

Δ υ σ τ ο π ί α

 

Πέρασα να δω τη γνώριμη,

την καταπράσινη διαδρομή …

Μα – αλίμονο! - ψευδαίσθηση του νου

να ήταν η εικόνα αυτή ;

 

Απόκοσμη μαυρίλα, νεκρική

στημένη στην  υποδοχή

μοίραζε στους περαστικούς

παραμορφωτικούς φακούς.

 

Κατάμαυροι, ψηλόλιγνοι σκελετοί

- Τα πεύκα πριν λίγο δεν ήταν εκεί ; -

Γυμνά τ’ αποστεωμένα τους κλαδιά

Απεγνωσμένα, λες, προσπαθούν

στον ουρανό να φτάσουν μήπως σωθούν.

 

Πλήθος ετοιμοθάνατα κουφάρια

με καψαλισμένα τ’ ασημoπράσινά τους μαλλιά

κλαίνε, θαρρείς, βογγούν σιωπηλά

γιατί άλλοτε εκεί ζούσε η ευλογημένη ελιά.

 

Οσμή καπνιάς, γεύση πικρή

στάχτη το χώμα, σιγή θανατερή.

Μόνα στη μέση, στη συμφορά

κοντανασαίνουν βουβά, μικρά χωριά.

 

Με βλέμμα θαμπό, ξερός ο λαιμός

κι ο ήλιος από πάνω, χλωμός και θολός,

μαυρίζει τις σκέψεις με στείρες σκιές

σ’ όσες αντέχουν ακόμα καρδιές.

 

Ποια μοίρα, ποια οργή

ξέσπασε μένος στη δασώδη περιοχή  ;

Ποιος άσπονδος εχθρός

άφησε πίσω του καμένη γη ;

 

Δυστοπία η στιγμή

κι όλη η διαδρομή.

Αφιλόξενη, τρομακτική

η φύση, η μέχρι χτες μαγευτική.

 

Παρόν και μέλλον τώρα πια

απάνθρωπο σύμπαν συντροφιά.

Ατμόσφαιρα αλλόκοτη, εφιαλτική

και ουτοπία η καταπράσινη διαδρομή.

 

Φ. Κ. – 21 / 8 / 21 –

ΥΓ : Γραμμένο για τη ζοφερή όψη της πυρόπληκτης Β. Εύβοιας, που μέχρι πρότινος ήταν πνιγμένη στο πράσινο από βλάστηση με πευκοδάση, πλατάνια, αμπέλια, ελιές…    

 

Με αίθριο ουρανό [ ακροστιχίδα ]

 

Μ ήνας λαμπερός

Ε ξαπλώνεται ραγδαία.

 

Α τμόσφαιρα ανοιξιάτικη

Ι κμάδα ζωής

Θ έλησης και πείσματος κράμα

Ρ υθμοί δημιουργικοί.

Ι κανότητες παραμερισμένες

Ό μηροι της χειμέριας νάρκης.

 

Ο υρανός αψεγάδιαστος,

Υ πόσχεση δυναμική.

Ρ οδόχρωμη πινελιά

Α συπτωματική στο φόβο μεταλλαγμένων ή μη ιών.

Ν οσηλεία δωρεάν και θεραπεία εκ του φυσικού

Ο δηγός περίτεχνος για σκέψεις θετικές. . .       

 

Φ. Κ. – 21 / 4 / 21 -  

Εαρινή ισημερία

 

    Τιτιβίσματα

σε κλαδί ανθισμένο

Άνοιξη εδώ !

    Κελαρύσματα

με οίστρο πρασινωπό

Άνοιξη τώρα !

    Εδώ και τώρα

εύνοιας ηχόχρωμα

Άνοιξη του νου !

[ χ α ϊ κ ο ύ ]

Φ. Κ. – 21 / 3 / 21

Πλήρης ημερών

Σπάνιος ήλιος

έδυσε, πλήρης των ημερών,

με συνοπτικές του κορωνοϊού

τις διαδικασίες.

Άφησε χρόνους φωτεινούς

μες στην καρδιά της παγωνιάς

και  χνάρια αγάπης, προσφοράς

μ’ έμφυτο ενθουσιασμό, πρώτο

των χαρακτηριστικών

-κι ας ήταν πλήρης ημερών-

 Μαζί μου για λίγο

δάκρυσε ο γκρίζος ουρανός

κι ο κόσμος αχνοφάνηκε

φτωχός και αδειανός

μπρος στη σημαντική αλήθεια

της ζωής μας, τύχη ευλογημένων αγαθών

-τι κι αν ήταν πλήρης ημερών-

Χειμωνιάτικη

λιακάδα διατρέχει την ψυχή μου

κι έχει κάθε θύμησή μου: βάλσαμο και φως

. . . ήταν πλήρης ημερών.

 

Σ’ ένα σπάνιο άνθρωπο,

στη θείτσα Ευσταθία

27 / 1 / 2021

Φ. Κ.