Έφυγες νωρίς
Αχάραγα _ αθόρυβα _ σιωπηλά
Πήρες μαζί την τελευταία σου επίγεια χαρά
-μόλις που έγινες γιαγιά –
Έκλεισες με τη λέξη αυτή
γεμάτη την αποσκευή
και ξεγλιστρώντας απαλά
γι’ άλλον κόσμο άνοιξες φτερά
Ξεγέλασες, λες, τη στιγμή
γι’ απόδραση μοναχική
με άρση απαγορευτικού
σε κάθε ταξίδι μακρινού
Τώρα τα ίχνη σου εδώ
σ’ όλους μας ξάφνιασμα βουβό
το γέλιο σου το ζωηρό
παρηγορητική μόνη ηχώ
Μ’ ενθύμιο τα γυαλάκια σου
δίαυλο στου αόρατου την οπτική
για σένα προωθώ μια προσευχή
κι ό,τι υπήρξες να μην ξεχαστεί
Με της παλέτας μου το πι
σου στέλνω αποχαιρετισμό
λουλούδια, χρώματα στο δειλινό
-που θαύμαζες κι έκλεινες μες στο φακό-
Μαζί το διάλογο, τέλος λιτό,
που κάναμε στο κινητό :
-ανίδεοι τότε στην επερχόμενη επιπλοκή-
. . . . . .
. . .
-… υπομονή… καλό βράδυ
-… καληνύχτα… , αυλαία με ήρεμη φωνή
άφησες έτσι απλά μια ολόκληρη ζωή
Στη Βάγια
