-Τρέξε, μαμά, η μπέμπα έβαλε πάλι ολόκληρη την πιπίλα μες στο στόμα της…
Λαχανιασμένες έφθασαν οι παιδικές φωνές στο μικρό κουζινάκι.
Τα δυο κορίτσια, τριών και πέντε χρόνων αντίστοιχα, κατέβηκαν βιαστικά τα
δυο-τρία σκαλιά που χώριζαν το υπόλοιπο σπίτι και πρόβαλαν τα ξαναμμένα πρόσωπα
στο άνοιγμα της πόρτας.
Εκεί, η μαμά απασχολημένη με το
μαγείρεμα του καθημερινού φαγητού, είχε αναθέσει στις μικρές σαν είδος
παιχνιδιού το δρομολόγιο ως το μέσα δωμάτιο, στη σάλα, όπου η κούνια με το
ολίγων μηνών μωρό. Χωρίς χάσιμο χρόνου, ρύθμισε εκείνη τα του μαγειρέματος κι
έσπευσαν όλες μαζί ν’ απεγκλωβίσουν το στοματάκι του μωρού.
Ευχάριστο είχαν βρει το καινούριο
παιχνίδι τα παιδιά κι η μπέμπα λες συμμετείχε σ’ αυτό. Κάθε λίγο, πώς
στριφογύριζε την πιπίλα κι έμπαινε και σκάλωνε όλη μες στο μικρό στόμα. .. Για
την πολύτεκνη μωρομάνα βέβαια, με τις πολλές φροντίδες, εκείνο το πηγαινέλα,
πάνω κάτω τα σκαλιά, ήταν κουραστικό.
Σε μια τέτοια στιγμή κάθισε στο ντιβάνι δίπλα στην κούνια για μια ανάπαυλα
μέσα στο δροσερό και σκιερό δωμάτιο. Μέσα καλοκαιριού πια κι οι ζέστες έπιασαν
για τα καλά. Τα γερτά πατζούρια, όμως, κρατούσαν έξω απ’ το δωμάτιο τον ήλιο
και… τα παιδιά που ξένοιαστα έπαιζαν στην αυλή. Έτσι καθώς το μωρό σύντομα
αποκοιμήθηκε, έτσι σαν αστραπή πέρασαν νοερά από μπροστά της οι τελευταίοι
δύσκολοι μήνες με την ξαφνική περιπέτεια υγείας που έζησε.
Ξημέρωνε η τελευταία μέρα του Μάρτη και από μέρες πριν ένοιωθε ότι πλησίαζε το τέλος της εγκυμοσύνης της.
Από νωρίς εκείνο το πρωί κατάλαβε τα σημάδια του επικείμενου τοκετού. Ετοίμασε βιαστικά
τα παιδιά κι αυτά έκαναν χαρά που ο μπαμπάς θα τα πήγαινε να μείνουν για λίγες
μέρες στις θείες. Ύστερα ειδοποίησε την καλή της γειτόνισσα που σαν μεγαλύτερη
συγγενής, αν και υπερπολύτεκνη κι η ίδια, πάντοτε της συμπαραστέκονταν. Μαζί ξεκίνησαν για την κλινική. Το δρομολόγιο
και οι διαδικασίες γνωστές δεν απέπνεαν ανησυχία. Η πορεία, όμως, εξελίχθηκε
δύσκολη.
Ο γιατρός απ’ την αρχή τους
προετοίμασε για την δυσκολία της κατάστασης : Ο τοκετός ¨ήτο ανώμαλος¨ , τα
λόγια του γιατρού, καθότι το μωρό ερχόταν ανάποδα. Αποτέλεσμα της περίπλοκης
γέννας ήταν να γεννηθεί ένα μωρό μελανιασμένο και η λεχώνα να ΄χει ακατάσχετη
αιμοραγία. Στην κλινική σήμανε συναγερμός, καθώς χρειάστηκε να γίνουν
συντονισμένες κατεπείγουσες ενέργειες για τη σωτηρία και των δυο. Οι νοσοκόμες
ανέλαβαν να συνεφέρουν το μωρό, τόσο μελανό που φοβήθηκαν πως δεν θα ζήσει. Τότε,
στην επίφοβη στιγμή, η κυρία-Σοφία αρπάζοντας στην κυριολεξία το νεογέννητο και
σηκώνοντάς το στον αέρα σχηματίζοντας με το μικρό σώμα το σημείο του σταυρού : -
Εις το Όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος… Βαπτίζεται η
δούλη του Θεού … Αικατερίνη… είπε κι
έκανε αεροβάπτισμα, να μην χαθεί μια ψυχή αβάπτιστη. Έτσι εκείνη έγινε
απρόσμενα νονά και το μωρό αυτόματα πήρε το όνομά του. Εντωμεταξύ, θυμάται,
πόσο απόρησε ακούγοντας το όνομα μες
στην παραζάλη της κατάστασής της. Μα πώς… ; Το ίδιο εκείνο όνομα σκέφτονταν να δώσει
-αν γεννιόταν κορίτσι- για την καλή τους θεια-Κατίνα που δεν είχε ακούσει τ’
όνομά της, χωρίς να προλάβει να το πει ακόμη σε κανέναν... Αυτό που πρόλαβε να δει
ήταν το ασθενοφόρο που ήρθε εσπευσμένα να την παραλάβει για το νοσοκομείο. Ρήξη
μήτρας, είπε ο γιατρός, κι επειγόντως χρειάζονταν χειρουργείο.
-Ίου,ίου… η σειρήνα του νοσοκομειακού. Τ’ άκουσαν στις θείες, εκεί στην
Πολυμέρη, μα πού να φανταστούν…
-Φρρ φρρ ένοιωθε το αίμα να τρέχει, φρρ φρρ να φεύγει η ζωή…
-Θεέ μου, λυπήσου τα παιδιά μου! Τι θ’ απογίνουν…
Έπεσαν οι γιατροί επάνω της. Να γίνει άμεσα αφαίρεση μήτρας. Και πάλι νέα
δυσκολία παρουσιάστηκε. Δεν μπορούσαν να βρουν τις λεπτές φλέβες κι αναγκάστηκαν
να κάνουν ΄αποκαλύψεις΄ δηλ. τομές και στα δυο μπράτσα, άλλωστε τα σημάδια απ’
τα ράμματα σαν παράσημα θα την ακολουθούν και θα μαρτυρούν του λόγου το αληθές.
Στη συνέχεια ήρθε η άλλη τομή, η καισαρική, που μετά τόσες γέννες φυσιολογικές,
αυτή έμελλε σαν αναμνηστική σφραγίδα να θυμίζει τις ώρες αγωνίας όλων για τη
ζωή της. Κυρίως την ώρα που ο γνωστός τους νοσοκόμος βγήκε απ’ το χειρουργείο
και σκεφτικός τους ενημέρωνε πως έγινε ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατό.
-Τη συνέχεια μόνον ο Θεός…, τους είπε τείνοντας το δείκτη του χεριού του
προς τον ουρανό.
Στιγμές κρίσιμες, ώρες σταματημένες πάνω στο ρολόι, μέρες που αργοκύλησαν
γεμάτες αγωνία…
Ώσπου αργά-αργά άρχισαν να διαφαίνονται
σημάδια βελτίωσης. Γιατροί, συγγενείς πήραν να αισιοδοξούν κι ο νοσοκόμος
χαρούμενος τότε έλεγε :
-Πώς μπορούσε να γίνει αλλιώς, αφού όλο προσευχές ψέλλιζε…
Η ανάρρωση στο νοσοκομείο κράτησε 20 μέρες. Όταν άρχισε να καλυτερεύει, οι
θείες που την επισκέπτονταν κάθε τόσο, έφερναν μαζί τους όλο και κάποιο απ’ τα
παιδιά να τη δουν για λίγο. Σαν τώρα θυμάται το προσωπάκι του τετράχρονου γιου της
που, φεύγοντας πιασμένος απ’ το χέρι της θείας, γύριζε συνέχεια και την κοίταζε
σιωπηλό καθώς αυτή στέκονταν στο παράθυρο,εκεί ψηλά, του δωματίου της.
Μετά άλλες 20 μέρες έμεινε στις θείες μαζί με τα παιδιά για να συνέλθει
πλήρως. Εκεί ο μικρότερος γιος, μόλις
ενάμισι έτους, δεν ξεκολλούσε απ’ τα γόνατά της χτυπώντας ρυθμικά -να, να, να- τα χέρια του
πάνω της. Έδειχνε, λες, έτσι τη χαρά του κι ήταν σαν να της έλεγε με τον τρόπο
του: -Μα, πού ήσουν τόσες μέρες ; Πού ήσουνα και σ’ έψαχνα ; Κι αλήθεια, απ’ όλα τα παιδιά σ’ αυτόν στοίχησε
περισσότερο η ακατάλυπτη, στο μωρουδίστικο μυαλό, απουσία της. Τόσο μάλιστα δεν
ηρεμούσε, που έκανε τη θεία που το είχε αναλάβει αγανακτισμένη να το βγάλει με
την κούνια έξω στην αυλή, λέγοντας: ‘ Πάρτε το, εγώ έχω και παιδιά να μεγαλώσω’ . Εκεί και το νεογέννητο που είχε παραλάβει απ’
την κλινική η μεγαλύτερη απ’ τις θείες και το ντάντευε σαν δικό της, παρότι η
κόρη της, τελειόφητη μαθήτρια Γυμνασίου, προετοιμάζονταν για τις εισαγωγικές
εξετάσεις και χρειάζονταν ησυχία. Στην μεγάλη εκείνη αυλή γιόρτασαν και το
Πάσχα όλοι μαζί. Ήρθε κι ο παππούς να τους δει και να χαρεί μαζί τους μια
Ανάσταση διπλή.
Έτσι σιγά σιγά ανέλαβε κανονικά τις δυνάμεις
της και γύρισαν στο σπιτικό τους. Πάνε κιόλας δυο μήνες που βρίσκονται όλοι εδώ,
στη δική τους μεγάλη αυλή πια. Η υγεία της
επανήλθε γοργά χωρίς επιπλοκές. Ο χρόνος σαν μεγάλος γιατρός στάθηκε μαζί της επουλωτικός.
Ούτε πονοκεφάλους, ούτε ζαλάδες που της έλεγαν ότι θα είχε στο εξής. Δόξα τω Θεώ … …, ψιθύρισε όπως συχνά συνήθιζε κι έκανε να σηκωθεί.
Μα, τι φωνές, τι φασαρία, τι γίνεται
πάλι… βγήκε αμέσως απ’ τις δικές της σκέψεις. Ευτυχώς δεν ήταν απ’ τα παιδιά,
που συνέχιζαν αμέριμνα το παιχνίδι στην αυλή.
Το ανοιγμένο ραδιόφωνο, εκεί ψηλά,
πάνω στην ξύλινη ντουλάπα της διπλανής κρεβατοκάμαρας διέκοπτε από μέρες το
μουσικό του πρόγραμμα και μετέδιδε στιγμιότυπα απ’ τις διαδηλώσεις που γίνονταν
στους δρόμους της Αθήνας. Πολιτικοί με το Παλάτι συγκρούονταν και ως συνήθως οι
νέοι, κυρίως φοιτητές, πάλευαν για δημοκρατικές διαδικασίες. Η αστυνομία
εξαπέλυε επιθέσεις για να διαλυθούν. Εκείνες τις μέρες τα πράγματα είχαν
εξαγριωθεί. Έπεσαν πυροβολισμοί, δακρυγόνα εναντίον των διαδηλωτών. Και… ,
άκουσαν καλά τ’ αυτιά της, χτύπησαν ένα
φοιτητή που έπεσε νεκρός. Σωτ… , από Π…
το επώνυμο, δεν πρόλαβε ν ’ ακούσει τ’ όνομα που χάθηκε μες στο θόρυβο. Αλίμονο
στα νιάτα του, τα πήρε η λευτεριά. –Θε
μου, πώς να παρηγορηθούν εκείνοι οι γονείς ! Άραγε θάχουν άλλα παιδιά, σκέφτηκε κοιτάζοντας
απ’ το παράθυρο το ζωηρό τρεχαλητό των παιδιών της. Σκεφτική τράβηξε για το κουζινάκι όπου η
σκληρή καθημερινότητα προσγείωνε τον καθένα στο πόστο του.
Μα, κι εκεί ως ν’ ακουστούν ξανά οι γνώριμες παιδικές φωνές :
-Μαμά, τρέξε γρήγορα, η μπέμπα έβαλε πάλι όλη την πιπίλα μες στο στόμα της…
Φ. Κ. – 31 / 3 / 2022 -
ΥΓ. : Αφιέρωση στις μητέρες της ιστορίας μας και σ’ εκείνες που ανταπεξήλθαν επάξια στο ρόλο αυτό όταν οι περιστάσεις το κάλεσαν.
Σωτ. Π... : Σωτήρης Πέτρουλας, αναφέρεται σε τραγούδι του Μ. Θεοδωράκη
