Μυσταγωγία

                    Εκεί  που ‘’ τα άνω τοις κάτω συνεορτάζει και τα κάτω τοις άνω συνομιλεί ‘’.

                    Εκεί που ζεις, με όλες σου τις αισθήσεις σε εγρήγορση, μια κοσμογονία.

                    Ναι…, ήμουν κι εγώ εκεί…

 Πρωί- πρωί ανηφορίσαμε μες στο καταπράσινο τοπίο και πήραμε το γνωστό φιδωτό δρόμο για το μοναστήρι… Δροσερό πρωινό Κυριακής, στις 29, του λουλουδιασμένου Μάη, και μετά την τελευταία στροφή μας αποκαλύφτηκε μες στη γαλήνη του ο ναός των Παμμεγίστων Ταξιαρχών με το ομώνυμο μοναστήρι της περιοχής Αγίου Γεωργίου Νηλείας στο Πήλιο.

Δεν ανεβαίνω συχνά εκεί, αν κι έχω προσωπικούς δεσμούς μ’ αυτό. Τώρα όμως, δοθείσης της ευκαιρίας, στις 7.30 ΄ πρωινή είμαστε κιόλας εκεί. Ως τις 10.30΄ σχεδόν,  πανηγυρική θ. λειτουργία γιατί το μοναστήρι αυτή τη μέρα γιορτάζει. Και πώς να μην ήταν γιορτή η έλευση στη μονή της αγιορείτικης εικόνας της Παναγίας Παραμυθίας τη συγκεκριμένη μέρα το 2005. Από τότε μόνιμα πια βρίσκεται στο ναό  ασημοστολισμένο αντίγραφο της παλιάς εκείνης εικόνας, μεσιτεία και παραμυθία [παρηγοριά] σε κάθε έναν που προσέρχεται σ’ Αυτήν… Κι έτσι, μόλις μπαίνεις μέσα σ’ αυτό το χώρο του Θεού, σε υποδέχονται πρώτα- πρώτα, σαν γίγαντες φρουροί δεξιά κι αριστερά, οι Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ. Είναι σαν να σε προσκαλούν οικοδεσπότες αυτοί, αυστηροί και προσιτοί μαζί, να πάρεις και συ μέρος σ’ αυτή τη ‘’ μυσταγωγία ’’ που συντελείται στο βάθος, δίπλα στην ανθοστολισμένη Παρουσία της. Καθώς προχωράς…, βρίσκοντας μια θεσούλα για το ‘’σαρκίο’’ κατά  Παπαδιαμάντη, νιώθεις την ψυχή σου, αντίθετα με το σώμα, να χοροπηδά ανάλαφρη. Χωρίς να το καταλάβεις, συμπαρασύρεσαι θες δε θες, σ’ αυτή τη μέθεξη τη γιορταστική που πλανιέται στον αέρα. Στην αρχή ένα απροσδιόριστο συναίσθημα σε καταλαμβάνει. Κι όταν, κατά το αγιορείτικο τυπικό, μία μοναχή δίνει ώθηση στον κεντρικό πολυέλαιο και τη στεφάνη γύρω απ’ αυτόν κι αρχίζουν να περιστρέφονται αυτά αργά και ρυθμικά, ε, τότε θαρρείς γη και ουρανός συμμετέχουν εκεί. Μια κοσμογονία εκτυλίσσεται μπροστά στο ‘οπτικό’ σου πεδίο κι εκείνο το απροσδιόριστο, λες, προέρχεται από κάτι θεϊκό. Όλα τ’ αηδόνια είναι που ψάλλουν τώρα εδώ και όλοι μαζί… ‘ έναν ψαλμό πασχαλινό χαρούμενα ‘ αρχινούν, σύμφωνα με τον ποιητή. Φως και αύρα. Πνευματική ανάταση και  οσμή, ευωδίας πνευματικής. Μέσα σ’ αυτήν την πανηγυρική ατμόσφαιρα ούτε που καταλαβαίνεις πώς περνούν τρεις ολόκληρες ώρες κι η κούραση δεν υπάρχει. Είναι το αυθεντικό βίωμα που το κάνει αυτό. Κι εκείνη η αίσθηση της γιορτής που σου αφήνει.

Και μετά… στο ''αρχονταρίκι'' το κέρασμα με τον καφέ και το δροσιστικό νερό και η μικρή περιήγηση στην έκθεση [εκείνο το γλυκό κουταλιού-λεμόνι, υπέροχο!] και το μπαλκόνι με θέα πανοραμική και η συνάντηση [ψυχών;] και η συζήτηση [όχι μόνο πνευματική…] και… και… και κυρίως εκείνο το καταπληκτικό κουραμπιεδάκι [αχ, μόνο ένα…, γιατί ο κόσμος πολύς]. Κι η φύση στα καλύτερά της… με χρώματα, μ’ αρώματα, με ήχους μακρινούς και κοντινούς, με μια ορατότητα καθάρια. Πραγματικό πανηγύρι, όπως το ‘χει και η μέρα. Σήμερα γιορτάζουμε κι είναι μεταδοτικό, σαν συγκοινωνούντα δοχεία, από τα έμψυχα στα άψυχα και τ’ αντίθετο. Ευφροσύνη καρδιάς και περιβάλλοντος.

Αισθάνομαι πως κάθε μέρα που ξημερώνει εκεί, μ’ ό, τι  κι αν φέρει μαζί της, είναι μια δοξολογία κι έχει τη λάμψη μιας γιορτής. Γι’ αυτό μια επίσκεψη στο συγκεκριμένο μοναστήρι είναι αναμφίβολα εμπειρία γιορτινή. Ναι…, εγώ, δοθείσης της ευκαιρίας, θα ξαναπάω! Σε γιορτή ή μη, γι’ αυτή την αίσθηση που γεννιέται από πράγματα που δεν γίνονται τώρα, αλλά συνυπάρχουν στο πριν και στο μετά.  

Φ.Κ.

1 – 6 – 2016