Πήραμε τα βουνά…

      

     Μετά το καλοκαίρι με τον ήλιο, τη θάλασσα, τις πολλές ζέστες και τα μπάνια, κρατήσαμε τον ήλιο για σύμμαχο μαζί με τον μαλακό καιρό που συνεπικουρεί και ξεκινήσαμε για φθινοπωρινή διαδρομή στην Πίνδο. Το βουνό με τις ψηλές απάτητες κορφές, τις όμορφες απόκρημνες πλαγιές, τις απότομες χαράδρες, αλλά και τα γραφικά απόμακρα χωριουδάκια.

  

    Τώρα, στον τελευταίο μήνα του φθινοπώρου εκμεταλλευτήκαμε την ευκαιρία που δόθηκε και τρέξαμε να προλάβουμε το πανηγύρι που γίνεται αυτή την εποχή στα βουνά με την πολύχρωμη έκρηξη χρωμάτων σε δάση, δέντρα, θάμνους και κλαδιά. Κάθε ρεματιά φυλλοροεί με όλες τις γήινες αποχρώσεις κι ο γκρίζος δρόμος στολίζεται ευκαιριακά κι  απροσδόκητα με πλήθος φύλλα φθινοπωρινά που χορεύουν στο σκοπό του αέρα. Φύλλα κίτρινα, χρυσά και καφετιά, πορτοκαλιά, ροδοκόκκινα και καστανωπά. Φύλλα που  στροβιλίζονται σ’ ένα αέρινο και ξέφρενο γαϊτανάκι. Με μια κίνηση αδιόρατη κάποιες φορές που, όμως, δίνει ώθηση στο γύρω χώρο, όπως στο ξαφνικό πέταγμα πουλιών, αλλά και στη δική μας εξόρμηση.

     Ανηφορίζοντας, πίσω από κάθε στροφή, αποκαλύπτονται απίστευτες χρωματικές εναλλαγές σε λόφους και πλαγιές. Ένα ξάφνιασμα της φύσης στα έκπληκτα μάτια μας σε όλους τους δυνατούς κιτρινοπορτοκαλοκόκκινους τόνους, από τον πιο ανοιχτό μέχρι τον πιο σκούρο. Χάρμα οφθαλμών! Κι ανάμεσα, κι από δίπλα το πράσινο, για να μην ξεχνάμε και το χρώμα φύλλων που ξέρουμε, των αειθαλών κωνοφόρων! Να υποστηρίζουν και να τονίζουν την φωτεινότητα των φθινοπωρινών χρωμάτων. Να κρατούν, παράλληλα, τις ισορροπίες με το επιβλητικό βαθύ χρώμα τους προσδίνοντας νότα αρμονίας στο σύνολο.

    Τη ζωγραφική ατμόσφαιρα συμπληρώνει από πάνω ο ουρανός με τα σύννεφα. Άλλη ποικιλομορφία, σχημάτων και  χρωμάτων, εκεί ψηλά. Στο βάθος γκρι - μολυβί,  όγκος βαρύς έτοιμος να πέσει, αντάρα! Ευτυχώς πιο κει οι τόνοι ξανοίγουν διαδοχικά στο πιο απαλό γκρίζο, κάπου - κάπου λίγο μωβ, ίσως κοντά μας και λευκό. Λευκό που στις άκρες του κιτρινίζει συγκρατώντας με δυσκολία τον ήλιο να βγει. Ξέρουμε είναι εκεί, καιροφυλακτεί τη στιγμή για να ρίξει τη δική του εκτυφλωτική πινελιά. Μέσα στους γκριζόασπρους αφράτους όγκους κομμάτια καθαρού γαλάζιου… τ’ ουρανού, ελπίδα! Προμήνυμα λιακάδας!

    Διασχίσαμε και προσπεράσαμε ευδιάθετοι το φυσικό τούνελ τέχνης που απρόσμενα, αν κι υποψιασμένοι, μας πρόσφερε εικόνες ομορφιάς και μαθήματα εικαστικά. Είχαμε προορισμό φυσικά, δεν το ξεχάσαμε αυτό κι επισκεφτήκαμε και ζήσαμε από κοντά την ζωντανή και ζωηρή πόλη της Ηπείρου, καθώς και το μεγαλοχώρι που κοιτάζει τον κόσμο ''αφ’ υψηλού''. Όμως, ο προορισμός μάς έδωσε  ''τ’ ωραίο ταξίδι'' της διαδρομής, όπως λέει  ο Καβάφης. Μας γέμισε ενθουσιασμό και ξεχωριστές συγκινήσεις, μας κράτησε σε διαρκή εγρήγορση στο μακρύ δρόμο και μας πλούτισε με την χρωματική παλέτα της φύσης.

    Κατηφορίζοντας, λοιπόν, είχαμε αγκαλιά πίνακα ζωγραφικής με υπογραφή μοναδική, τη ΦΥΣΗ   Δίνοντας ο καθένας μας στίγμα με χρωματικές λεπτομέρειες και συμπληρωματικές πινελιές της προσωπικής του οπτικής δηλώνοντας, μ’ αυτό τον τρόπο, την παρουσία του σαν αναπόσπαστο μέρος μέσα σ’ αυτή. Και… καθώς το σούρουπο έπεφτε κι έριχνε τις δικές του σκιές στις θαμπές πια φιγούρες των απομακρυσμένων βουνών, έφθανε στ’ αυτιά μας απόηχος βαθύς η φωνή του Ζαχαρία Παπαντωνίου απ’ τα γνωστά μας ''Ψηλά βουνά'':

     

 - Γεια σας βουνά, ψηλά βουνά!!...

                   

                     10-11-2016

                          Φ. Κ.

                   ---------------         

Υ.Γ. :  Η τέλεια μουσική υπόκρουση κι ο αρμονικότερος ρυθμός στο συγκεκριμένο κείμενο …                  

  Leonard Cohen ~ Dance Me To The End Of Love

… μικρή αναφορά στον ποιητή και λογοτέχνη της ροκ που βαδίζει πλέον σ’ απάτητες κορφές…