Το παιδί

                                 

Υπερασπίσου το παιδί

Γιατί αν γλιτώσει το παιδί

Υπάρχει ελπίδα                                        

                                                                                                                                  

   

                                                          

    Το παιδί μας το μεγαλώσαμε… Δεν πρόκειται γι’ αυτό…

Τα πολλά παιδιά γύρω μας στο ευρύτερο περιβάλλον [οικογενειακό, κοινωνικό, επαγγελματικό] τα ¨υπερασπιστήκαμε¨ σ’ όλες τις εκφάνσεις, υπέρ το δέον, μέσα στο χρόνο… Ούτε περί αυτού πρόκειται… 

    Τώρα πρόκειται για το παιδί μέσα μας …στην ψυχή μας, στο μυαλό και στην καρδιά μας.

Τώρα ήρθε η σειρά ν’ ασχοληθούμε, να προσέξουμε και να ψάξουμε να βρούμε εκείνο το παιδί που κάποτε, στη ροή του χρόνου, βιαστικά πίσω αφήσαμε. Το παιδί εκείνο που διατηρήθηκε, σε πείσμα των καιρών, αναρριχώμενο φυτό πάνω στη συντροφιά και τη συνεχή επαφή με παιδιά. Ανεξάρτητα του ρόλου που κάθε φορά είχε ή της οπτικής γωνίας που βρισκόταν τροφοδοτήθηκε από παιδιά και δεν έσβησε. Υπάρχει, έχει αφήσει ίχνη.    

Αυτά τα ίχνη του παιδιού μέσα μου θέλω εδώ να υπερασπισθώ σκαλίζοντας πρόσφατες σχετικά μνήμες, κάνοντας διαπιστώσεις και σκέψεις μ’ αφορμή το ρεφραίν του γνωστού τραγουδιού.

    Το παιδί αυτό, λοιπόν, το πρωτοσυνάντησα πριν μερικά χρόνια σε παιδική θεατρική παράσταση [υπέροχη Κάρμεν Ρουγγέρη], χωρίς συνοδεία παιδιών, στο θερινό θέατρο ¨Μελίνα¨. Διακριτικά κι αυθόρμητα συμμετείχε ψυχή τε και σώματι στα δρώμενα, παράπλευρα των παιδιών. Ήταν εκεί για ¨ιδίαν¨ ευχαρίστηση και το χαίρονταν αυθεντικά.     Το θυμήθηκα πάλι όταν το είδα μέσα στο μεγάλο βιβλιοπωλείο να αναζητά τη νέα συλλεκτική έκδοση με τα παραμύθια της ¨θείας Λένας¨, που κάποτε διάβαζε κι άκουγε μικρό, για δώρο χριστουγεννιάτικο στον εαυτό του. Το βρήκα παίζοντας Scrabble οικογενειακώς [ακόμα;] και άλλα επιτραπέζια παιχνίδια κάποια βράδια του χειμώνα…  Ασχολήθηκα μαζί του σε μια ωραία συνήθεια, τις συλλογές. Συλλογές που κρατούν ακόμη απ’ το Δημοτικό και συνεχίζουν να συμπληρώνονται, όπως γραμματόσημα [ας ήταν καλά ο δάσκαλος της ΣΤ’ που την ενθάρρυνε], αλλά και χαρτοπετσέτες [άχρονη κοριτσίστικη ενασχόληση], ζωγραφιές εκείνες οι ανάγλυφες με τη χρυσόσκονη [κάπου τις πήρε το μάτι μου τελευταία και θαμπώθηκε -συνεχίζουν να υπάρχουν;- αυξάνοντας αναδρομικά το ξεχασμένο παιδικό συλλεκτικό δείγμα]… Το έψαξα πρόσφατα πίσω απ’ τα πινέλα και τα χρώματα που με κέφι [παιδικό!] έπιασε ξανά, μετά τα μαθητικά χρόνια, και με ζωηρά χρώματα γέμισε μικρά ή μεγαλύτερα τελάρα. Και βγήκαν ζωγραφικοί πίνακες αξιοπρόσεκτοι, μα καθόλου παιδικοί [κοίτα χαρά που κάνει!, της είπε κάποια αφοπλιστικά]. Πράγματι είναι πηγαία  χαρά η ενασχόληση αυτή… Τελευταία το πρόσεξα, και συνεχίζω, καθώς διαφαίνεται […το παιδί!] να ξεπηδά ανάμεσα από λέξεις που με προσήλωση κι επιμονή, καιρό τώρα, τοποθετεί στη γραμμή παίζοντας θαρρείς μ’ αυτόν τον τρόπο. Εδώ  είναι οι λέξεις που το κρατούν απασχολημένο και κάθεται ήσυχα-ήσυχα χωρίς να ενοχλεί.  Συχνά όμως ακούγεται η φωνή του τραγουδώντας δυνατά κι άλλες φορές πάλι κάνει θόρυβο …χορεύοντας.

    Αύριο ποιος ξέρει …κάποια μικρή χαραμάδα θα βρει να ξετρυπώσει πάλι [κάπως σαν απειλή μοιάζει αυτό, αλλά ποιος φοβάται ένα μεγάλο παιδί που δεν παλινδρομεί πια σε παιδιάστικες συμπεριφορές]. Άλλωστε εκείνο το παιδί δεν χάθηκε, υπάρχει, άσχετα αν κάποιες φορές περνά απαρατήρητο. Είναι πάντα εκεί μέσα μας καλά προφυλαγμένο, δεν έφυγε ποτέ, αλλά με ενθουσιασμό παιδικό παραφυλάει όλο και με κάτι να βρει ν’ ασχοληθεί …βγαίνοντας απ’ την κρυψώνα του, όπως τότε παλιά για να παίξει έξω στην αυλή.  

    Κι ως να εμφανιστεί ξανά μ’ έναν τρόπο, το ξεχασμένο μέσα μας παιδί, ας ακουστεί πάλι σαν μακρινός μουσικός απόηχος το ζεστό ηχόχρωμα φωνής του Παύλου Σιδηρόπουλου στην έμπνευση στίχων Λευτέρη Παπαδόπουλου:

                                 Υπερασπίσου το παιδί

                                 Γιατί αν γλιτώσει το παιδί

                                 Υπάρχει ελπίδα…

Φ.Κ.

21/7/2017              ----------------------------------