Ελένη διαφορετική…

Ήταν ανοιξιάτικο ζεστό βραδάκι,
την ώρα που εμείς κατηφορίζαμε τον πηλιορείτικο δρόμο για το σπίτι,
την ώρα που εσύ, Ελένη, πήρες την ανηφοριά που βγάζει στον παράδεισο…
Σου κράτησε το χέρι απαλό αεράκι τ’ Απρίλη με τα χάδια και τ’ αρώματά του
κι αναπάντεχα τόλμησες να βγεις μαζί του στο μακρινό ταξίδι.
Σε κατευόδωσε φωτίζοντας το δρόμο ο αποσπερίτης κι ένα φεγγάρι γεμάτο.
Ήξερες εσύ τη στιγμή! Γι’ αυτό είχες ¨μια χαρά¨ τις προηγούμενες μέρες…
Για χρόνια καθισμένη πίσω απ’ το παραθύρι, στο σπίτι σου το πατρικό,
αγνάντευες από μακριά τη ζωή μαζί και τον ουρανό.
Παραφύλαγες τη ζωή που προσπερνούσε μπροστά σου
σαν ξάφνιασμα, σαν αστραπή.
Μελετούσες τον απέραντο ουρανό με κάθε καιρό.
Και σου αρκούσε αυτό… βράδυ – πρωί, χειμώνα – καλοκαίρι,
ένας κύκλος ζωής 81 χρόνων, επαναλαμβανόμενος χρόνο με το χρόνο
στο ίδιο μοτίβο δίχως αξιώσεις, χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις.
Με μία ιδιαιτερότητα: το τηλέφωνο με το επίμονο κουδούνισμα
σαν παιχνίδι παιδικό που έκανες συχνά πυκνά στις αδερφές σου.
Παλιότερα, χωρίς τις ανασφάλειες ή τις φοβίες των τελευταίων χρόνων
που σ’ έκαναν ν’ αποτραβηχτείς στην πολυθρονίτσα της γωνιάς σου,
περπατούσες ως το συγγενικό σπίτι όπου στεκόσουν πάντα όρθια,
φευγαλέα λες ή περαστική πάντοτε κι ίσως από έναν άλλο κόσμο.
Τώρα, ποιος ξέρει, κάποια χλοερή γωνιά θα ‘χεις βρει εκεί ψηλά
που να μοιάζει του μικρού χωριού σου κι από κει, μες στην παιδικότητά σου,
παραμερίζοντας αθόρυβα το σύννεφο της λήθης
θα ατενίζεις τον κόσμο μας απ’ τ’ ουρανού το παραθύρι
με το δικό σου απλοϊκό κι απορημένο γαλανό βλέμμα.
Ψυχούλα εσύ, Ελένη,
από την ώρα εκείνη αναπαύεσαι μακάρια
στην ελευθερία μιας ανοιξιάτικης αιωνιότητας…

Υ. Γ. Αφιέρωση στις διαφορετικές ψυχές και
        στην Άννα, αδερφή του παππού μου.
        Φ. Κ. – 21 / 5 / 2018 --