Ένα αγόρι γνωρίζει ένα κορίτσι

- Λυτρωτάαα, ο Θεός ευλοογητός ει… , στεντόρεια η φωνή του δεξιού ψάλτη γεμίζει ασφυκτικά την εκκλησία της ενορίας.

Πλησιάζει Πάσχα. Μεγάλη Εβδομάδα, ασφυκτιά κι ο κόσμος μέσα στο ναό συμμετέχοντας στις καθημερινές βραδινές ακολουθίες. Μέχρι πάνω στο γυναικωνίτη στριμώχνονται γυναίκες, κορίτσια, παιδιά. Προσπαθούν να ξεπροβάλλουν το κεφάλι τους παρακολουθώντας και οπτικά τα τελετουργικά συμβαίνοντα. Εκεί ανάμεσα βρίσκονται από ώρα δυο φίλες ως δεκατριών ετών, μαθήτριες γυμνασίου φαίνονται, προσέχουν στο βιβλιαράκι τούς ψαλμούς και κοιτάζουν την κοσμοσυρροή.

Είναι η στιγμή που μια ομάδα Προσκόπων μπαίνει μέσα πειθαρχημένα και στη σειρά. Ανοίγουν διάδρομο στο κέντρο, παρατάσσονται δεξιά-αριστερά κρατώντας μεταξύ τους ξύλινα κοντάρια, διευκολύνοντας το έργο των ιερέων και ρυθμίζοντας τη μετακίνηση των πιστών.

 Είναι η στιγμή που δυο βλέμματα συναντιούνται… Τυχαία κατ’ αρχάς. Φευγαλέα κατόπιν. Ανιχνευτικά σε λίγο. Ώσπου… προσγειώνονται δυο κοριτσίστικα μάτια στα μάτια ενός αγοριού εξεταστικά. Από τους προσκόπους. Να ‘ναι 15 χρονών;… εκεί. Από ώρα την κοιτούν επίμονα.

 – Εμένα κοιτάζει αυτός ;, λέει στη φίλη της.

 – Ξέρω κι εγώ.

 – Θα πάω στην άλλη πλευρά να σταθώ.

Στην άλλη πλευρά… σκουντώντας διακριτικά,  παραμερίζοντας ευγενικά χώνεται λοξά στο μικρό άνοιγμα που της κάνουν και… τα μάτια-ραντάρ την εντοπίζουν αυτοστιγμεί.

 Εκνευρίζεται : -Τι θες ; Τι κοιτάς ; του κάνει με κίνηση του χεριού, αγριεμένα. Τα μάτια τώρα χαμογελούν…

 Επιστρέφει πάλι κοντά στη φίλη της.

- Λυτρωτάαα…  ο ψάλτης. -  Καρδιοχτύπι - 

- …ο Θεός…  μελωδική η φωνή. -Ταραχή -   

- …ευλογητός ει… βυζαντινοί οι ύμνοι αντηχούν. - Τα γόνατα σαν να τρέμουν -

Τι συμβαίνει, αλήθεια ; απορεί καθώς γυρίζει κάπου-κάπου στο βλέμμα το  καρφωμένο πάνω της , στα χείλη που χαμογελούν. Όλα γύρω αχνά απ’ το θυμίαμα του παπά, απ’ τον καπνό των κεριών και μόνο ένα πρόσωπο μελαχρινό μ’ ακίνητα μάτια φωτίζει το χώρο…  

Τη σκηνή λες και την έχει παγώσει ο χρόνος!

Οι υπέροχες ψαλμωδίες σιγοντάρουν κι αυτές στο διαμειβόμενο σκηνικό.

Έτσι, φθάνει η στιγμή που ούτε κατάλαβε πώς βρέθηκε να κατεβαίνει τις σκάλες μέσα στο πλήθος, να την σπρώχνουν προς την έξοδο, να ακούει μια αγορίστικη φωνή να της μιλά : - Γεια σου… πώς σε λένε ;

Τα μάτια και το χαμόγελο… βρίσκονταν τώρα δίπλα της και στο ύψος τους.

- Λυτρωτάαα… ξεροκαταπίνει. - Π Α Ν Ι Κ Ο Σ -

Η μόνη αντίδραση που πρόλαβε να σκεφτεί και να κάνει ήταν να το βάλει στα πόδια, να χαθεί ανάμεσα στον κόσμο που έβγαινε απ’ το ναό, να εξαφανιστεί μες στο σκοτάδι της νύχτας, να κρυφτεί στη γνώριμη αγκαλιά του σπιτιού της…  ...  ... 

Ε...,τώρα κι εσείς... Τι κοιτάτε και τι θέλετε ακόμα να μάθετε… 

Αν άραγε εκείνο το πρώτο ερωτικό σκίρτημα προχώρησε σε γνωριμία ή... έμεινε πλατωνικό ;   
Τέλος ιστορίας ακόμη ανοιχτό... Προλαβαίνετε, δώστε την εκδοχή της φαντασίας σας!!                                                           

 Φ. Κ.